WarsmapHaritayı aç
Warsmap › Öğren › Ünlü muharebeler

Otlukbeli Muharebesi, 1473

1473 baharında Josafa Barbaro adlı bir Venedik elçisi, değerli bir yükle Türkmen hükümdarı Uzun Hasan'ın sarayına doğru yol alıyordu: toplar, ateşli silahlar ve bunları kullanacak topçular. On yıldır Osmanlı Devleti ile savaşan Venedik doğuda bir müttefik bulmuştu ve bu silahlar, onun ordusunda eksik olan tek şeyi sağlamak içindi. Zamanında hiç ulaşmadılar. 11 Ağustos 1473'te doğu Anadolu'nun yaylalarındaki Otlukbeli'nde, Sultan II. Mehmed'in topları ve disiplinli yeniçeri piyadesiyle Osmanlı ordusu, Uzun Hasan'ın süvarisini yendi ve Anadolu'yu kimin yöneteceğini belirledi.

Muharebe, döneminin çoğu olayından daha iyi belgelenmiştir; yalnızca uzun kroniklerle değil, olayların içindeki kişilerin yazdığı mektuplar, raporlar ve fetihnamelerle de. Bu belgeler hikâyeyi neredeyse kendi başlarına anlatıyor.

Bir bakışta Otlukbeli

11 Ağustos 1473
aynı ayın başındaki bir Osmanlı aksiliğinin ardından belirleyici muharebe
II. Mehmed
İstanbul'un fethinden yirmi yıl sonra
Uzun Hasan
Akkoyunlu Türkmenlerinin hükümdarı
Top ve yeniçeri
Osmanlı'nın belirleyici üstünlüğü
41 yıl
Uzun Hasan'ın torununa karşı yapılan Çaldıran'a kadar

Birinci belge: Trabzon'da bir evlilik

"Uzun boylu Hasan" anlamına gelen Uzun Hasan, Diyarbakır merkezli Türkmen boylarının birliği Akkoyunluların önderiydi. 1450'lerde Karadeniz kıyısındaki Trabzon Rum İmparatoru'nun kızı Theodora Komnena ile evlendi; kaynaklarda Despina Hatun olarak anılır. Bu evlilik onu son Bizans devletlerinden birine ve Theodora'nın aile bağları aracılığıyla Venedik'e bağladı. II. Mehmed 1461'de Trabzon'u aldığında Uzun Hasan bir müttefikini kaybetti, ama bir husumet kazandı.

Sonraki on yılda Osmanlılar ile Orta Asya arasındaki en güçlü hükümdar oldu. 1467'de rakip Karakoyunluları yok etti, 1469'da Timurlu hükümdar Ebu Said'i yendi. Ülkesi artık İran'ın, Irak'ın ve doğu Anadolu'nun büyük kısmını kapsıyordu.

İkinci belge: Venedik'e mektuplar

Venedik 1463'ten beri Osmanlılarla savaştaydı ve her yerde müttefik arıyordu. Eşi Theodora'nın yeğeni olan elçisi Caterino Zeno, 1470'lerin başında Uzun Hasan'ın sarayına ulaştı ve Akdeniz'in iki yakası arasında ortak bir sefer öneren mektuplar gidip geldi: Venedikliler denizden saldıracak, Türkmenler doğudan vuracaktı. Uzun Hasan'ın elçileri de Venedik'e ve diğer Hristiyan saraylarına gitti. Venedikliler onun en çok ihtiyaç duyduğu şeyi vaat etti: silah.

1472'de Uzun Hasan'ın kuvvetleri harekete geçti. Osmanlıların kendine kattığı güney-orta Anadolu'daki Karamanoğulları beyliğinin topraksız kalan beylerini desteklediler ve Osmanlı topraklarının içlerine akın edip Tokat'ı yağmaladılar. II. Mehmed onunla bizzat ilgilenmeye karar verdi.

Üçüncü belge: geç kalan yük

Josafa Barbaro silahlarla birlikte 1473'te Kıbrıs ve Anadolu'nun güney kıyısı üzerinden yola çıkarıldı. Gecikmeler, topları karadan taşımanın zorluğu ve Osmanlıların Karaman'daki ilerleyişi yüzünden silahlar seferden önce Uzun Hasan'a ulaşamadı. Ordusu muharebeye her zamanki gibi girdi: sahra topçusuna ve toplu ateşli silahlara karşı hiçbir cevabı olmayan, hızlı ve cesur bir süvari kuvveti olarak. Barbaro yıllarca doğuda kaldı ve sonradan yolculuklarını anlatan, dönemin önemli kaynaklarından biri olmayı sürdüren bir eser yazdı.

Dördüncü belge: Fırat'tan gelen haber

Mehmed 1473 yazında çok büyük bir orduyla doğuya yürüdü; ordunun kanatlarına oğulları Bayezid ve Mustafa komuta ediyordu. Ağustos başında Fırat yakınlarında, Rumeli beylerbeyi Has Murad Paşa komutasındaki bir Osmanlı kuvveti ana ordunun önüne geçti, Uzun Hasan'ın süvarisi tarafından yakalandı ve yok edildi. Has Murad Paşa da öldü. Türkmen hükümdarı için bu cesaret verici bir başlangıçtı ve haber hızla yayıldı.

Beşinci belge: fetihname

Birkaç gün sonra, 11 Ağustos'ta, iki ana ordu Erzincan ile Erzurum arasında, Tercan yakınlarındaki Otlukbeli'nde karşılaştı. Osmanlı ordusu kendini kanıtlamış düzeniyle savaştı: ortada arabalar ve sahra tahkimatıyla korunan yeniçeriler ve toplar, kanatlarda süvari. Türkmen atlıları cesurca saldırdı ama merkezi kıramadı; Osmanlı topları ve tüfekleri onlara ağır kayıplar verdirdi. Uzun Hasan'ın oğlu Zeynel öldü ve Akkoyunlu ordusu dağılarak geri çekildi.

Mehmed zaferini, Osmanlı sultanlarının büyük seferlerden sonra yaptığı gibi diğer hükümdarlara gönderilen ve imparatorluğun şehirlerinde okunan resmî bir zafer bildirisiyle, bir fetihnameyle duyurdu. Uzun Hasan'ı İran'ın içlerine kadar kovalamadı. Amacı Türkmen ülkesini fethetmek değil, Anadolu üzerindeki tehdidini bitirmekti ve bu sağlanmıştı.

Altıncı belge: bir soy ağacı

Sonuçları büyük oldu. 1474'te Osmanlılar Karaman'ın ilhakını tamamladı ve doğu sınırı, Mehmed'in Venedik ile savaşa dönebileceği kadar güvenli hâle geldi; bu savaş 1479'da Osmanlı şartlarıyla sona erdi. Uzun Hasan 1478'e kadar yaşadı, ama ölümünden sonra ülkesi iç savaşa sürüklendi.

Belki de en önemli belge bir soy ağacı. Uzun Hasan ile Theodora'nın kızlarından biri Erdebilli bir tarikat ailesine gelin gitti. Onun oğlu İsmail, 1501'de Safevi hanedanını kurdu ve İran'ı Şii bir devlet yaptı. 1514'te Çaldıran'da İsmail, Mehmed'in torunu Yavuz Sultan Selim ile savaştı ve dedesinin Otlukbeli'nde kaybettiği nedenlerin çoğuyla kaybetti: Osmanlı topçusuna ve yeniçerilerine karşı cesur bir süvari. Otlukbeli'nde başlayan Osmanlı ile İran hükümdarları arasındaki rekabet, Orta Doğu'yu iki asırdan uzun süre biçimlendirecekti.

Warsmap verisinde

Warsmap’in kendi kayıtlarından sayılmıştır. Haritada yalnızca Wikidata’da kayıtlı muharebeler bulunduğundan bu sayılar bölgenin tüm tarihini değil, veri setimizi anlatır.

Kürede gör →

Bu dönemden başka yazılar

Warsmap verisinden

Daha fazla okuma

Battle of Otlukbeli · Uzun Hasan · Mehmed II · Aq Qoyunlu

Bu yazıdaki bilgiler yukarıdaki Wikipedia makalelerinden (İngilizce) ve diğer standart kaynaklardan özetlenmiştir. Wikipedia metinleri CC BY-SA 4.0 lisansıyla kullanılabilir. Bir hata mı fark ettiniz? Düzeltme politikamıza göz atın.

← Konstantinopolis'in Kuşatması ve Fethi, 1453Bosworth Muharebesi, 1485 →